دوره 24، شماره 4 - ( مهر و آبان 1404 )
جلد 24 شماره 4 صفحات 18-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.KHUISF.REC.1403.361
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Bahredar N, Kadkhodaee M. The Effectiveness of Schema Therapy on Differentiation and Emotional Expression of Parents with Autistic Children in Isfahan. TB 2026; 24 (4) :1-18
URL: http://tbj.ssu.ac.ir/article-1-3794-fa.html
URL: http://tbj.ssu.ac.ir/article-1-3794-fa.html
بهره دار نجمه، کدخدائی مریم. اثربخشی طرحواره درمانی بر تمایزیافتگی و ابرازگری هیجانی والدین دارای کودک اتیسم شهر اصفهان. طلوع بهداشت. 1404; 24 (4) :1-18
دانشگاه آزاد اسلامی ، mkadkhodaie@gmail.com
چکیده: (30 مشاهده)
مقدمه: اختلال اوتیسم یکی از اختلالهای عصب تحولی در گروه اختلال فراگیر رشد است که با مشکلات مداوم در تعامل و ارتباط اجتماعی مشخص میشود و میتواند استرس روانی قابلتوجهی را بر والدین وارد کند. با توجه به این چالشها، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر تمایزیافتگی و ابراز گری هیجانی والدین دارای کودک اوتیسم در اصفهان میباشد.
روش بررسی: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی بهصورت طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل میباشد. جامعهی مورد مطالعه کلیه والدین دارای کودک اوتیسم مراجعهکننده به یک مرکز توانبخشی در شهر اصفهان بود. از بین آنها 30 نفر بهعنوان نمونه و با توجه به ملاکهای ورود و خروج انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر، عبارتاند از: پرسشنامههای تمایزیافتگی خود دریک و همکاران (2015) و ابراز گری هیجانی کینگ و امونز (1990). برای گروه آزمایش از پروتکل طرحواره درمانی یانگ طی 9 جلسه و هفتهای یک بار استفاده شد. جهت تحلیل فرضیهها از آزمون تحلیل کوواریانس با نرمافزار SPSS-26 استفاده شد.
یافتهها: تجزیه و تحلیل دادهها مقدار 831/2228: F برای تمایزیافتگی و 285/4062: F برای ابرازگری هیجانی در سطح 05/0 P<را نشان میدهد؛ بنابراین طرحواره درمانی منجر به افزایش تمایزیافتگی و ابراز گری هیجانی والدین دارای کودک اوتیسم شد.
نتیجهگیری: طرحواره درمانی میتواند با بهبود تمایزیافتگی و ابرازگری هیجانی، به کاهش مشکلات هیجانی والدین کودکان مبتلا به اوتیسم کمک کند.
روش بررسی: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی بهصورت طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل میباشد. جامعهی مورد مطالعه کلیه والدین دارای کودک اوتیسم مراجعهکننده به یک مرکز توانبخشی در شهر اصفهان بود. از بین آنها 30 نفر بهعنوان نمونه و با توجه به ملاکهای ورود و خروج انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر، عبارتاند از: پرسشنامههای تمایزیافتگی خود دریک و همکاران (2015) و ابراز گری هیجانی کینگ و امونز (1990). برای گروه آزمایش از پروتکل طرحواره درمانی یانگ طی 9 جلسه و هفتهای یک بار استفاده شد. جهت تحلیل فرضیهها از آزمون تحلیل کوواریانس با نرمافزار SPSS-26 استفاده شد.
یافتهها: تجزیه و تحلیل دادهها مقدار 831/2228: F برای تمایزیافتگی و 285/4062: F برای ابرازگری هیجانی در سطح 05/0 P<را نشان میدهد؛ بنابراین طرحواره درمانی منجر به افزایش تمایزیافتگی و ابراز گری هیجانی والدین دارای کودک اوتیسم شد.
نتیجهگیری: طرحواره درمانی میتواند با بهبود تمایزیافتگی و ابرازگری هیجانی، به کاهش مشکلات هیجانی والدین کودکان مبتلا به اوتیسم کمک کند.
واژههای کلیدی: طرحواره درمانی، اختلال طیف اتیسم، والدین، ابرازگری
نوع مطالعه: كاربردي |
موضوع مقاله:
روان شناسی
دریافت: 1404/3/11 | پذیرش: 1404/6/22 | انتشار: 1404/12/10
دریافت: 1404/3/11 | پذیرش: 1404/6/22 | انتشار: 1404/12/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
